Pamtimo stradanje Škabrnje i Nadina

#pamtimo: Logori za Hrvate na teritoriji Srbije

Na teritoriji Srbije, između septembra 1991. i avgusta 1992. godine, postojalo je nekoliko logora i prolaznih centara za zarobljene borce i civile iz Hrvatske, u kojima su zatočenici svakodnevno bivali izloženi psihičkom i fizičkom zlostavljanju.

Fond za humanitarno pravo (FHP) podseća da su na današnji dan, pre 33 godine, u logor na ekonomiji „Livade“ u selu Stajićevo kod Zrenjanina (Srbija), koji je formirala JNA, zatočeni pripadnici hrvatskih snaga i civili, nakon zauzimanja Vukovara od strane JNA, srpske TO Vukovar i dobrovoljačkih jedinica iz Srbije, 18. novembra 1991. godine. Osim u Stajićevo, zarobljeni su odvođeni u logore u Sremskoj Mitrovici, Aleksincu i Nišu, u Vojno-istražni zatvor u Beogradu i logor u Begejcima, koji je bio aktivan još od septembra. Svi logori, izuzev Niša koji je bio u zoni odgovornosti 3. vojne oblasti (VO) JNA, bili su u zoni odgovornosti 1. VO JNA. Obezbeđenje logora vršili su pripadnici Vojne policije JNA.

Pamtimo razaranje Vukovara

Trideset i tri godine od pada Vukovara, tragedije razaranja grada i počinjenih zločina, naizgled je dovoljno vremena za objektivno sagledavanje događaja i objektivno suočavanje s prošlošću.

Na žalost, unatoč protoku godina, niti ovaj Dan sjećanja na žrtve Vukovara neće biti prilika za odavanje poštovanja svim žrtvama Vukovara stradalim neposredno prije i tijekom napada srpskih paravojnih snaga i bivše JNA na Vukovar. Velik dio političara na vlasti, kako na lokalnoj, tako i na državnoj razini, nemaju političke odgovornosti, građanske hrabrosti, niti očekivane mudrosti za ustrajan rad na procesima suočavanja s bliskom prošlošću u Hrvatskoj. Nije im strano ni sprječavanje iskazivanja poštovanja prema svim žrtvama od strane predstavnika srpske nacionalne manjine.

#pamtimo: Ubistvo ratnih zarobljenika na Ovčari

Ove srede, 20. novembra 2024, Fond za humanitarno pravo (FHP) seća se žrtava zločina počinjenog na poljoprivrednom dobru Ovčara kod Vukovara. Na ovaj dan pre 33 godine, pripadnici lokalne Teritorijalne odbrane (TO) i srpski dobrovoljci pod komandom Jugoslovenske narodne armije (JNA) ubili su 265 hrvatskih civila i ratnih zarobljenika.

Neposredno po zauzimanju Vukovara, 20. novembra 1991. godine, pripadnici JNA izveli su ranjenike, bolesnike, civile i pripadnike hrvatskih oružanih snaga iz vukovarske bolnice i odveli ih u hangare na poljoprivrednom dobru Ovčara, koje se nalazi oko pet kilometara jugoistočno od Vukovara. U prisustvu pripadnikâ Vojne policije JNA, Hrvate zatočene na Ovčari premlaćivali su, zlostavljali i ponižavali pripadnici TO Vukovar i dobrovoljačke jedinice „Leva Supoderica“. U večernjim satima, pripadnici JNA su se, po naređenju pukovnika Mileta Mrkšića, povukli sa Ovčare, a pripadnici TO Vukovar i jedinice „Leva Supoderica“ su tokom noći između 20. i 21. novembra 1991. godine izvodili zatočenike iz hangara i odvodili ih, u grupama od po 10 do 20 ljudi, na lokaciju Grabovo, gde su ih streljali ispred ranije iskopane jame. Na Ovčari su, uz ranjene pripadnike hrvatskih oružanih snaga, ubijeni i civili, dve žene i tri maloletnika: Ružica Markobašić (32), koja je tada bila u poodmakloj trudnoći, Janja Podhorski (60), Dragutin Balog (17), Igor Kačić (16) i Tomislav Baumgertner (17).

Priznanje Krstića može utjecati na zaustavljanje negiranja genocida u Srebrenici

Reakcije na priznanje generala Krstića: Propuštena prilika da se otvori tema u javnosti, različite ocene o važnosti čina

Komandant Drinskog korpusa Vojske Republike Srpske, general Radislav Krstić, prvi osuđenik Haškog tribunala kome se u presudi govorilo o genocidu u Srebrenici, uzburkao je javnost u regionu objavljivanjem svog pisma iz maja ove godine u kome priznaje krivicu za genocid, podržava rezoluciju koju su tim povodom donele Ujedinjene nacije, izražava kajanje i želju da ode u Potočare i pokloni se žrtvama.

Dok se u javnosti uglavnom raspravlja o tome da li je Krstićevo obraćanje iskreno, budući da je objavljeno u sklopu njegovog zahteva da prevremeno bude pušten na slobodu, sagovornici Glasa Amerike različito ocenjuju značaj tog čina i procenjuju da će se događaj pretvoriti u još jednu propuštenu priliku za promenu odnosa javnosti u Srbiji i Republici Srpskoj prema presuđenom najgorem zločinu iz ratova 1990-ih.

Radislav Krstić u zahtevu za prevremeno oslobađanje priznao odgovornost za genocid u Srebrenici

Bivši general Vojske Republike Srpske (VRS) Radislav Krstić, koji je u Hagu osuđen na 35 godina zatvora zbog podržavanja i pomaganja genocida u Srebrenici, priznao je odgovornost i naveo da se kaje zbog učešća u genocidu.

Krstić je u pismu kojim od suda traži prevremeno puštanje na slobodu napisao da bi i sam glasao za Rezoluciju Ujedinjenih nacija o Srebrenici.

“Nemam pravo glasa jer se u ovoj Rezoluciji pominje i moje ime jer sam počinio krivično djelo nezamislivo i neoprostivo”, naveo je Krstić u pismu predsednici suda.

Pouka slučaja Tišma

Elvedin Nezirović: Kako je srušen Stari most u Mostaru

Evedin Nezirović bosanskohercegovački književnik i novinar, dobitnik nagrade”Predrag Matvejević”, za Tačno.net piše esej o rušenju Starog mosta u Mostaru.

Zločine prekriva zaborav – kultura sjećanja na crnogorski način

Relativizacija uz pomoć spomenika i preimenovanjem ulica u čast “heroja” ratova.

“Kakva crna kultura sjećanja u Crnoj Gori, pa crnogorska vlast je tri decenije razvijala samo kulturu zaborava ratnih zločina. Zato što je za sve ratne zločine najodgovornija upravo ta vlast, koja je crnogorske rezerviste poslala u okupatorski rat, prvi nakon četiristo godina oslobodilačkog ratovanja”, ocijenila je za “Vijesti” novinarka i kolumnistkinja Ratka Vukotić Jovanović.

Ona navodi da, ipak, najveću “moralnu krivicu za ovakvu kolektivnu aMNEziju snose crnogorski građani”.